Zdjęcie zrobione na wskroś sondę Voyager. | ||
|---|---|---|
| Nazwa | | Odległość (km) | | Szerokość (km)| |
| 1986 U2R | 38,000 | 2,500 |
| 6 | 41,840 | 1-3 |
| 5 | 42,230 | 2-3 |
| 4 | 42,580 | 2-3 |
| Alpha | 44,720 | 7-12 |
| Beta | 45,670 | 7-12 |
| Eta | 47,190 | 0-2 |
| Gamma | 47,630 | 1-4 |
| Delta | 48,290 | 3-9 |
| 1986 U1R | 50,020 | 1-2 |
| Epsilon | 51,140 | 20-100 |
Uran posiada niezwykle cienkie dodatkowo chwiejnie widoczne pierścienie, których wprost negacja logiczna da się zarejestrować spośród Ziemi. Odkrycia dokonano pod pomocy teleskopu zamontowanego na samolocie. 10 marca 1977 roku James L. Elliot, Edward W. Dunkan plus Douglas J. Mink spośród Kuiper Airborne Observatory zamierzali zużyć zakrycie wskroś Uran jasnej gwiazdy aż do badań ponad atmosferą planety. Jednak w odniesieniu do swemu zdziwieniu zobaczyli, iż słońce pięć razy ciemnieje oraz ponownie się rozjaśnia poprzednio nasunął się na nią wybrzeże atmosfery Urana. Jedynym wyjaśnieniem mogła egzystować wchłanianie światła na wskroś wprzódy niezauważony struktura pierścieni. Fakt ów został potwierdzony wskroś sondę Voyager 2, która je sfotografowała.