Nachylenie płaszczyzny równika aż do płaszczyzny orbity wynosi wokół 90°. Taka ukształtowanie daje iluzja toczenia się planety w trakcie ruchu około Słońca. Przez połowę okresu orbitalnego Urana, wynoszącego 84 lata ziemskie, jeden spośród jego biegunów, prezentowany jest na wpływ promieni słonecznych, w ciągu podczas gdy dalszy tkwi do wnętrza ciemnościach.
Podczas przelotu sondy Voyager 2 w środku 1986 roku, "południowy" biegun Urana był zorientowany prawie że precyzyjnie wewnątrz stronę Słońca. Należy zaznaczyć, iż zadanie oznaczania tego bieguna w charakterze południowy jest dyskusyjna. Wynika owo spośród faktu, iż równik Urana przypadkiem stać się opisany jak nachylony wobec kątem 97,9° czyli podobnie w charakterze nachylony wobec kątem 82,1°, tak wiele iż wewnątrz drugim przypadku planeta wiruje wewnątrz kierunku wstecznym. Obydwa opisy są tożsame, powodują atoli zamianę biegunów miejscami.
Konsekwencją ustawienia osi poniżej kątem bliskim aż do prostego, jest znaczna nierówność w środku ilości otrzymywanej energii słonecznej na różnych szerokościach geograficznych. Paradoksalnie różność temperatur pośród równikiem tudzież biegunem wynosi ostatkiem sił nieco stopni. Mechanizm występującego tutaj przepływu ciepła pozostaje nieznany.
Nie znana jest też korzenie specyficznej orientacji osi Urana. Najbardziej prawdopodobna założenie głosi, iż w środku okresie formowania Układu Słonecznego zderzył się mąż spośród wielkim planetozymalem, czego skutkiem była szychta orbity planety dodatkowo znajdować się być może też jej struktury.
Najnowsze obserwacje wskazują na to, iż zmianie pór roku na planecie towarzyszą gwałtowne procesy pogodowe. Podczas przelotu, Voyager 2 sfotografował w środku atmosferze niewielkie, blade obłoki, przeciwnie zaś aktualne zdjęcia wykonane wskroś Kosmiczny Teleskop Hubble'a ukazują wyraźne pasma chmur. Obecnie Helios zbliża się aż do równika planety także w środku 2007 roku znajdzie się precyzyjnie ponad nim.